Ne zaman çatlamış, susuz kalmış bir toprak görsem orada kadının üzüldüğünü belki de küstüğünü anlarım. Babaannem yatağa düşmeden önce her gün binaların arasında kalmış bahçesine inerdi. Çiçeklerine, domateslerine bakardı bir metre bile etmeyen toprak üzerinde. Arkada da öyle güzel bir bahçe vardı ki yemyeşil, ekşi elma, erik ne ararsan var. O bahçe öyle güzeldi ki, binaların arasına sıkışmış bir cenneti andırırdı. Sonra babaannem öldü. Ölümünden yıllar sonra bahçeye gittiğimde tadı artık hiçte güzel olmayan elmalar, kurumuş otlarla dolu bir yer vardı. Cennette ağaçlar kurur mu hiç? Sanmam…

Babaannem kime neden küstü bilinmez, dünyadan göçme vakti geldiğinde bile ardında yemyeşil bir bahçe bırakabilirdi elbet ama küsmüştü bir kere… Belki kaderine, belki yatağa düşüren hastalığa, belki onu okutmayan babasına, belki onu döven dedeme, belki de hepimize…

Ama diyorum ya nerede kurumuş bir toprak görsem orada bir kadının küstüğünü biliyorum.

Böyle bir varsayım belki de kiminin “Bu ne bilimsizliktir” diyeceği türden, fakat daha dünyada hiçbir şey yokken, ilkel insan yalın ayak av peşinde koşarken kadının gücüyle toprağa hükmedilmeye başlandığı da bilinen bir gerçektir. Mesela neden doğa baba değil de ana? Ya da dişil enerji ile neden toprak özdeşleşmiş? Basitçe kadın ve doğa arasındaki o mükemmel uyumdan cevabını vermek mümkün…

Ve ne yazık ki kadın da doğa da hor görülüyor. Yani kadın da toprak da küsüyor. Sonunda ne mi olacak, babaannemin bahçesi gibi, belki artık yüzümüzde tebessüm bırakan, çenemizi gıdıklayan o ekşi elmalar acıyacak hatta kuruyacak.

Toprak kadına sesini verdi, haykırışını verdi, canını verdi. Toprak kendini kadına verdi. Karşımıza bazen Umay, bazen babaannem bazen de karşı binada her gün çiçekleriyle konuşan o teyze olarak çıktı….